Jij
De Gemeente Zwijndrecht is een lollige gemeente. Tenminste, als je de pretadvertenties bekijkt waarin ze personeel vragen. Iemand heeft ontdekt dat in het woord ‘Zwijndrecht’ het woordje ‘wij’ zit opgesloten. Hier begint het al op een ik-verveel-me-overdag-zo-televisiespelletje te lijken: ontdek de 50 woorden die in ‘Zwijndrecht’ zitten opgesloten. Heel lollig: ‘Gemeente’ staat boven ‘Zwijndrecht’ en de puntjes op de i en de j zijn twee e’s in ‘Gemeente’. ‘Wij’ is groen, de twee e’s ook én een stukje van de Z.
Wat zijn wij leuk. Tegen het lollige aan zou ik zeggen. Maar Zwijndrecht gaat verder. Als Zwijndrecht personeel zoekt, dan zetten ze in een grote witte advertentie alleen maar ‘jij’. De stokken van jij zijn blauw, de puntjes op de i en de j zijn groen. De goede verstaander ziet dan in één oogopslag wij en hij. Dát is pas lollig. Als je dan doordenkt dan weet je dat wij jou zoeken. Ik kom niet meer bij.
Om welke vacature het gaat, staat er niet bij, want wij en jij worden geacht naar zwijndrecht.nl te surfen, alwaar wij talloze vacatures zien. Zo lollig werken is het dus in Zwijndrecht niet. Anders was er niet zo’n groot verloop.
Op gemeenten en bij andere organisaties zonder winstoogmerk heerst een jij-cultuur. Iedereen jijt en jout daar alsof het een lieve lust is. “Hee Burgemeester, hee Antoine: je stropdas zit scheef’?” En dat zegt dan de stagiaire die net de zes secretaresses is komen helpen. Dankzij deze afschuwelijke je-en-jij-cultuur word ik in alle winkels door meiden van 16 met je en jou aangesproken. En dat is lollig als je 17 bent. Maar niet als je een jaartje of 40 ouder bent. Ali B. zegt tegen Balkenende ook gewoon Jan Peter. Ali B. weet niet beter.
De Burgemeester van Zwijndrecht is eerder prins Carnaval dan stadsbestuurder. En die lolligheid wordt uiterst consequent doorgevoerd. Voor mij is de lol ervan af, van die vervelende trend. Voor mij mag een kennismaking beginnen met ‘mevrouw’ of ‘meneer’. En met ‘u’ in plaats van ‘jij’. Wat vind jij, sorry, vindt u?
